Roger Swerts komt zwaar ten val in Parijs-Roubaix 1975
13 april 1975

Fout melden

Belgisch kampioen Roger Swerts was een van de favorieten voor Parijs-Roubaix in 1975. Zoals vaak in de Hel van het Noorden besliste pech er anders over. Ondanks een gapende hoofdwonde na een zware val zette ploegleider Van Looy Swerts terug in het zadel...

Roger Swerts moest het grootste deel van zijn carrière als knecht voor een kopman werken, zodat hij maar af en toe zijn eigen kans mocht gaan. In 1974 en 1975 reed hij voor de kleinere 'IJsboerke'-ploeg en werd hij zelf als kopman uitgespeeld in de klassiekers. In 1974 werd hij zo meteen al Belgisch kampioen. Ook in Parijs-Roubaix van 1975 werd hij als kopman uitgespeeld en hij kwam dan ook vol vertrouwen in zijn driekleur aan de start.
Bij het ingaan van de finale reed Swerts samen met andere favorieten als Eddy Merckx, Freddy Maertens, Roger De Vlaeminck en Francesco Moser voorop. Op een van de kasseistroken trok Merckx nog eens door van op kop. Swerts reed in 5e positie en zag dat er voor hem een gat viel: Maertens kon het wiel van de renner voor hem niet langer houden. Hij wou reageren en probeerde Maertens te passeren lang het kantje. Wat hij echter niet zag was de motor met fotograaf die daar stond opgesteld. Met hoge snelheid knalde hij er tegenaan en het volgende moment lag hij buiten bewustzijn op zijn rug in een diepe plas water met een diepe hoofdwonde van 9 centimeter lang. Het bloed gutste eruit en de volgers en wedstrijddokter vreesden direct het ergste. De grote baas van Molteni, zijn vorige werkgever, zag hem liggen en zou gezegd hebben: ”Swerts morto” - Swerts is dood.
Zo erg was het gelukkig niet, maar Swerts was wel verscheidene minuten buiten bewustzijn. De wedstrijddokter had al een helikopter laten komen, maar zijn ploegleider Rik Van Looy wilde niet dat ze hem zomaar meenamen. “Neen, hij rijdt verder”, zei Van Looy. “Roger Swerts geeft niét op!”
Nog groggy van de klap werd Swerts op zijn fiets gezet en op gang geduwd. Op automatische piloot begon hij te trappen zonder te beseffen waar hij was of wat hij aan het doen was.
Pas toen Van Looy iets later naast hem kwam met de volgwagen besefte hij dat hij in de wedstrijd Parijs-Roubaix aan het rijden was.
Met nog 20 kilometer te gaan reed hij als 20e met een nog steeds bloedende hoofdwonde en een gebroken pink. Zijn driekleur zag ondertussen al helemaal rood. Toch zette hij terug aan en in de laatste kilometers slaagde hij er nog in om 13 renners voor hem in te halen. Voorin bleven er 4 renners over die sprinten voor de overwinning. Op de piste van Roubaix was het Roger De Vlaeminck die de sprint won voor Eddy Merckx (zie ook filmpje onderaan).
In Roubaix aangekomen legde Swerts beslag op de 7e plek, zijn beste prestatie ooit in Parijs-Roubaix, met een achterstand van slechts iets meer dan 5 minuten op de kopgroep. Zijn hoofdwonde was nog steeds niet gestopt met bloeden, nooit eerder hadden ze op de piste van Roubaix zoveel bloed gezien. Roger Swerts leverde die dag zonder twijfel een enorme prestatie, zelfs wedstrijdorganisator Jacques Goddet was onder de indruk: “Het was een medisch wonder” schreef die daags nadien in L’Equipe.