Frank Vandenbroucke demonstreert in de Vuelta van 99
24 september 1999

Fout melden

Nadat Frank Vandenbroucke in mei 1999 in opspraak was gekomen had hij enkele maanden niet meer gefietst. In de opbouw naar het wereldkampioenschap in Verona reed hij dat jaar de Vuelta a España. Gemotiveerd door de liefde liet hij daar zien tot wat hij als renner allemaal in staat was en wat had kunnen zijn in de daaropvolgende jaren...

Tijdens zijn lange inactiviteit vanwege een dopingschandaal net na het voorjaar was Vandenbroucke’s conditie volledig geruïneerd. Hij had zich wekenlang in een roes van alcohol en drugs gegooid om het dopingspook dat boven zijn hoofd hing te vergeten. Toen hij dan toch voorlopig werd vrijgesproken en terug mocht koersen probeerde VDB zich via enkele kleine wedstrijden voor te bereiden op de Vuelta, met als uiteindelijke doel het WK. Hij kwam dus zeker niet in topvorm aan de start van die Vuelta a España. Het was dan ook niet de bedoeling dat Vandenbroucke de Vuelta zou uitrijden. Ook privé kon het beter voor hem. Enkele weken daarvoor had hij zijn huwelijk met zijn jeugdliefde Clothilde afgeblazen en voor het eerst moest hij alleen zijn koffers pakken voor afreis naar de Vuelta.
De eerste dagen verliepen beter dan verwacht voor Vandenbroucke, zo werd hij in de 5e rit, de eerste bergrit al meteen 3e, in dezelfde tijd als winnaar Jan Ullrich. Na die rit had hij zijn oog laten vallen op een promomeisje van de Italiaanse Saeco-ploeg: Sarah Pinacci. Hij was op slag verliefd. Enkele dagen later stelde zijn Italiaanse ploegmaat Massimiliano Lelli hem aan haar voor: ‘Dit is de grote renner Frank Vandenbroucke’. Dat maakte weinig indruk op haar, ze had nog nooit van hem gehoord: ‘Frank wie?’, vroeg ze. Van dat moment af was hij vastbesloten dat hij haar wel eens zou laten zien wie Frank Vandenbroucke was...
In de tweede week van de Vuelta kende hij zoals te verwachten was enkele mindere momenten in de bergritten en voor het klassement was hij dan ook uitgeteld. Hij was echter verre van leeggereden en voelde zich dag na dag sterker worden. De 3e week van de Vuelta zou zijn week worden en dan zou Sarah wel zien wat hij allemaal kon!
In de 16e rit naar Teruel liet hij zich een eerste keer echt zien. De heuvelachtige rit kende veel tegenwind en er raakte in het eerste deel van de wedstrijd nooit een grote ontsnapping weg. Tot op 55km van de aankomst Vandenbroucke er samen met de Spanjaard Jon Odriozola op uit trok. Ze draaiden goed rond en vooral onder impuls van VDB fietsten ze 5 minuten voorsprong bij elkaar op een groep van 13 renners. Odriozola had al snel gevoeld dat hij tegen deze Vandenbroucke niet veel kon beginnen, maar op 1km van de aankomst probeerde hij het toch nog met een late aanval. In zijn interview achteraf zei Odriozola: ‘Ik wist wel dat Vandenbroucke beter was, ik kon enkel op een mirakel hopen’.
Dat mirakel gebeurde niet: Vandenbroucke haalde hem makkelijk terug en was vervolgens ruim de sterkste in de sprint. De bloemen waren uiteraard voor Sarah.
Twee dagen later stond de 18e rit op het programma. Deze rit was een van de laatste zware bergritten voor de klassementsrenners. Leider in het klassement Jan Ullrich had geen topploeg rond zich en zat al snel zonder ploegmaats, terwijl zijn Spaanse concurrenten voor de aanval kozen. Vermits Vandenbroucke toch geen klassementsambities meer had besloot hij hem een handje toe te steken. Voor wat hoort wat natuurlijk en Ullrich beloofde in ruil op het wereldkampioenschap, een week later, voor VDB te werken. Vandenbroucke zette zich voor Ullrich en hield de kloof met de aanvalslustige Spanjaarden onder controle.
Met nog enkele kilometers te gaan besloot Vandenbroucke dan nog eens door te trekken. Hij kwam nog erg dicht bij de koploper, maar hij moest zich uiteindelijk toch tevreden stellen met de 2e plaats op 17 seconden van winnaar Roberto Laiseka.
Diezelfde avond nog wist hij eindelijk een afspraakje met Sarah te regelen. Enige probleem: zijn hotel en dat van Sarah lagen 50km uit elkaar. Zijn ploegleiding gaf hem dan ook geen toestemming om het hotel te verlaten. Voor VDB was het echter eenvoudig: of hij mocht Sarah zien, of hij stapte uit de wedstrijd. Zijn ploegleider gaf toe: hij zou door een verzorger heen en terug gebracht worden naar haar hotel. Zo geschiedde ook en eenmaal op haar kamer deed Frank haar een voorstel: als hij de dag daarop de rit zou winnen, moest zij hem beloven dat ze samen denacht zouden doorbrengen. Sarah verklaarde hem voor gek, de dag erop stond er een zware bergrit met 2 cols van 1e en een van 2e categorie op het programma. Al lachend stemde ze er uiteindelijk mee in.
Frank keerde pas om 3u terug in zijn hotel en viel als een blok in slaap. De volgende dag gaf hij aan zijn ploegmaat Massimiliano Lelli het bevel van bij de start een hels tempo op te leggen zodat er zeker geen ontsnappingen konden wegrijden. Op de laatste col nam Frank het dan over. Enkel de allerbesten in het klassement konden nog in zijn wiel blijven. Wanneer Piepoli op 1km van de top aanviel besloot VDB dat het genoeg was geweest. Hij schakelde naar zijn grote plateau en demarreerde van op kop onweerstaanbaar weg. Na de top van die laatste col was het echter nog meer dan 20km tot de aankomst in Avila.


De beklimming van VDB


In de vallei gekomen had hij een kleine voorsprong op een groepje met de beste klassementsrijders. Via de oortjes riep hij zijn sportbestuurder Alain Deloeuil op: ‘Alain hoe wil je dat ik win? Blijf ik voortrijden of laat ik me eerst terug uitzakken?’
Op diens aanraden liet hij zich dan toch maar terug tot bij de achtervolgende groep uitzakken. Met de aankomst bovenop een 2km lange kasseiklim voelde hij zich toch onklopbaar. In de slotkilometers ontsnapte Mikel Zarrabeitia nog en hij had een halve minuut voorsprong aan de voet. Voor Vandenbroucke was dit het moment om zijn tegenaanval in te zetten. Alle grote favorieten voor het klassement zaten klaar, maar niemand had na de zware bergrit nog genoeg kracht in de benen om te kunnen volgen. VDB haalde snel Zarrabeitia bij en liet die meteen ter plaatse, op weg naar een schitterende overwinning. Naast de bloemen had hij die dag vooral het hart van Sarah gewonnen.


De laatste kilometers naar Avila


Die hele laatste week reed hij op een roze wolk en de dag na zijn exploot in Avila bewees hij dat hij een compleet ronderenner kon zijn. Hij werkte een voor zijn doen fantastische tijdrit af en werd 3e, na de echte specialisten van dat moment Jan Ullrich en Alex Zülle.
Ook op de slotdag in Madrid had VDB nog wat over. In de traditionele slotrit die bijna steeds op een massasprint eindigde vertok hij solo met nog 50km te gaan. Voor de ritzege maakte hij geen kans, daarvoor waren de sprintersploegen nog te talrijk aanwezig, maar dankzij de 2 tussensprinten die hij onderweg meepakte won hij in extremis nog de puntentrui. Zijn belangrijkste trofee was echter vooral zijn nieuwe liefde: Sarah.
Frank Vandenbroucke en Sarah Pinacci na de Vuelta

Vandenbroucke was na die Vuelta huizenhoog favoriet voor het wereldkampioenschap een week later, maar daar botste hij op pech. Bij een domme valpartij halverwege de wedstrijd brak hij zijn beide polsen. Hij zette door maar kon niet meer aan zijn stuur trekken of rechtstaan op de pedalen en moest zich tot volgen beperken. Toch eindigde hij nog in de kopgroep op een 7e plaats. Vanaf 2000 kwam hij meer in de belangstelling met dopingverhalen dan met uitslagen. Het kwam eigenlijk nooit meer helemaal goed met hem en zijn overwinning in Avila zou de laatste grote overwinning uit zijn carrière blijken...


Samenvatting Vuelta '99